گویش‌های لُری

مردم لر حدود هشت میلیون نفر جمعیت دارند که گویش لری را با تفاوت‌های اندک از یکدیگر صحبت می‌کنند. گویش لری یکی از گویش‌های جنوب غربی ایران به شمار می‌آید و می‌توان آن را در یک الگو کلی به چهار دسته تقسیم کرد که عبارتند از:

جغرافیای گویش لُری [ویرایش]

دانشنامه ایرانیکا جغرافیای گویش‌وران لر را از جنوب استان همدان کنونی و به طور خاص نهاوند تا خوزستان و استان فارس بیان می‌کند. جدا از تقسیم مردم لر به دو گروه لرهای بزرگ و لرهای کوچک، گویش لری را می‌توان به دو دسته لری شمالی و جنوبی تقسیم کرد و رودخانه دز را می‌توان به نوعی مرز دو دسته لری شمالی و جنوبی دانست که لری شمالی به زبان کردی نزدیکتر است اما در هر حال زبان لری و گویش‌های مختلف آن شاخه‌ای از گویش‌های ایرانی جنوب غربی است. به طور دقیق تر می‌توان گویش‌های لری را به مناطق جغرافیایی زیر تقسیم کرد:

۱. لری بختیاری: استان چهار محال و بختیاری، قسمت اعظم خوزستان، شرق لرستان و قسمتهای غربی و جنوبی استان اصفهان.

۲. لری ثلاثی: بروجرد، ملایر، نهاوند، تویسرکان،شازند و بخش‌هایی از کنگاور از استان کرمانشاه.

۳. لری ممسنی: نورآباد ممسنی، سپیدان، کازرون و قسمت هایی ازمرودشت.

۴. لری کهگیلویه و بویراحمدی: استان کهگیلویه و بویراحمد، گناوه، دیلم و دشتستان تا رامهرمز.

۵. لری فیلی: خرم‌آباد، دورود، پلدختر، دوره، اندیمشک، شوش،دره شهر، آبدانان، دهلران، ملکشاهی و قسمتهایی از استان قزوینو شهرهای خانقین، بدره، مندلی از کشور عراق که دانشنامه ایرانیکا آن را غربی‌ترین محدوده گویش‌وران لر می‌نامد.